Ben senin kadar İstanbul'um, senin kadar Haliç

BEN SENİN KADAR İSTANBUL'UM
SENİN KADAR HALİÇ


Bir sırça köşktü Haliç
Tahta parçalarından
El ayak yapardı çocuklar
Bez bebeklerine.


Fabrika dumanına Kokusu karışmış derelerin
Emek, alın teri kutsal
Büyükler eli öpülesi


Ve sokaklarında
Genizler gibi
Yürekler yanık


Tavan yapmış
Dostluk, dayanışma
Paylaşmak
Gökyüzünde, yıldızlara kucak


Erik, kiraz ağaçları dolu bahçeli evler
Sıcak soba başı sohbetler


Bir yazlık sinema
Ve bakışlarda yaşanan Aşk
Yürekte bir kor


Sessiz bir haykırışıdır
Delikanlılığın


Ben senin kadar İstanbul'um
Ben senin kadar Haliç


(Nusret Karaca)